του Γιάννη Τσιμπονίδη
Κάθε χρόνο τέτοια εποχή έχουμε κρούσματα πρόωρης συγκομιδής όπου ο καρπός δεν έχει τα προαπαιτούμενα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά συγκομιδής. Ο λόγος είναι το πρόσκαιρο κέρδος όπου το ελληνικό “δαιμόνιο” βρίσκει τρόπους να θριαμβεύσει και να ξεφύγει από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς….
Οι παραγωγοί που προχωρούν σε αυτή την τακτική θα πρέπει να αναλογιστούν τα εξής:
1) Το πράσινο ακτινίδιο αντιπροσωπεύει λιγότερο από το 1% της παγκόσμιας παραγωγής φρούτων. Η προοπτική του είναι τεράστια ….εάν σκεφτεί κανείς ότι αναφερόμαστε σε ένα «Super food» με δροσερή, ξινό-γλυκια γεύση και μακρά διάρκεια ζωής, ενώ παράλληλα έχει χαμηλό αποτύπωμα σε φυτοφάρμακα. Λογικό και επόμενο λοιπόν, η ζήτησή του να αυξάνεται και συγχρόνως και η τιμή του.
Προκειμένου να συνεχίσουν οι καταναλωτές να επιλέγουν το ακτινίδιο, πρέπει να παραμένει γευστικό και υψηλής ποιότητας. Η πρόωρη συγκομιδή μπορεί να οδηγήσει σε φρούτα που είναι ξινά, σκληρά και άγευστα, αποτρέποντας κατά αυτό τον τρόπο την επανάληψη της αγοράς του.
2) Οι παραγωγοί που προχωρούν σε πρόωρη συγκομιδή θα πρέπει να εξετάσουν προσεκτικά τα δεδομένα σχετικά με την ανάπτυξη του ακτινιδίου (βλέπε διάγραμμα). Οι γραφικές παραστάσεις δείχνουν ότι το φρούτο συνεχίζει να προσθέτει βάρος κατά την περίοδο αυτή. Ως αποτέλεσμα, η πρόωρη συγκομιδή μπορεί να οδηγήσει σε απώλεια βάρους έως και 15-20%.
Η διατήρηση της ποιότητας του ακτινιδίου κατά τη συγκομιδή είναι κρίσιμη για τη μακροπρόθεσμη εμπορική επιτυχία και την ανάπτυξη της ζήτησης.
