Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με τον κ. Έξαρχο βασικό πρωτόκολλο στη δενδροκομία για μία επιτυχημένη φύτευση είναι η καλή προετοιμασία του χωραφιού και οι καλλιέργειες που θα προηγηθούν πριν τη φυτεία. Πολλοί ακτινιδιοπαραγωγοί επαναφυτεύουν άμεσα πίσω από παλιά ακτινίδια ή άλλα δέντρα που ξηλώθηκαν πρόσφατα, χωρίς να κάνουν την προβλεπόμενη τριετή (έως πενταετή) αμειψισπορά με λειμώνια φυτά (τριφύλλι, βίκος κ.ά.)εναλλάξ με αγρωστώδη (σιτάρι, κριθάρι κ.ά.).
Το ίδιο πρόβλημα, βέβαια, εμφανίζεται και στις νέες φυτεύσεις που γίνονται ανάμεσα σε παλιά ακτινίδια, όπου ο παραγωγός σκέφτεται την «ανανέωση» του κτήματος, δηλαδή να κόψει τα προβληματικά παλιά φυτά και να βάλει νέα, ανάμεσα στα παλιά που είναι ακόμη υγιή.
Σε κάθε περίπτωση, οι λόγοι της αποτυχίας της άμεσης επαναφύτευσης πίσω από δενδρώδεις καλλιέργειες που ξηλώθηκαν πρόσφατα από το κτήμα είναι οι εξής:
- Η διατήρηση στο έδαφος του γενικού μολυσματικού φορτίου, όπως της φυτόφθορας, της αρμιλάριας, των νηματωδών κ.ά. από την προηγούμενη δενδρώδη καλλιέργεια.
- Το συμπιεσμένο έδαφος από τα «πατήματα» των μηχανημάτων της προηγούμενης δενδρώδους καλλιέργειας, το οποίο θα εμποδίζει τη σωστή ανάπτυξη των νέων φυτών… ενώ η τριετής ή πενταετής αμειψισπορά, επιτυγχάνει βελτίωση της δομής και του αερισμού του εδάφους, με ότι αυτό θετικό συνεπάγεται για την υγιή ανάπτυξη των νεοφυτευμένων ακτινιδίων.
- Επίσης το ριζικό σύστημα της νέας καλλιέργειας αναπτύσσεται ακριβώς στο ίδιο βάθος με της (προηγούμενης)παλιάς καλλιέργειας, η οποία, επί τόσα χρόνια, έχει «εξαντλήσει» τα θρεπτικά συστατικά από το ίδιο σημείο του εδάφους, ενώ η αμειψισπορά που θα προηγηθεί θα “ξεκουράσει” το έδαφος.
- Σε πολλές περιπτώσεις η συνεχής καλλιέργεια πολυετών δενδρωδών φυτών αυξάνει την αλατότητα του εδάφους, μιας και τα λιπάσματα και το νερό άρδευσης πέφτουν στο ίδιο σημείο, δηλαδή περιμετρικά των φυτών.
- Υπάρχει πιθανότητα αλληλοπάθειας(όπου τα φυτά εκλύουν από την ρίζα ουσίες που είναι τοξικές για άλλα φυτά)ως άμυνα μεταξύ των ακτινιδίων και άλλων δέντρων, κάτι που η επιστήμη ακόμη διερευνά και μάλλον θα αποδειχθεί στο μέλλον.
Για το λόγο αυτό προτείνεται ο μακροχρόνιος προγραμματισμός σύμφωνα με το παράδειγμα των ακτινιδιοπαραγωγών της Νέας Ζηλανδίας.
