του Γιάννη Τσιμπονίδη
Η θρεπτική καταπόνηση μετά τη συγκομιδή
Σύμφωνα με τον κ. Έξαρχο, η ανάπτυξη και η πολύμηνη παραμονή των καρπών πάνω στο φυτό, για περίπου πέντε (5) μήνες (η μεγαλύτερη από όλα τα οπωροφόρα) , συνοδεύονται από σημαντικές απαιτήσεις σε θρεπτικά στοιχεία. Με τη συγκομιδή, κυρίως απομακρύνονται από το κτήμα τα θρεπτικά στοιχεία που περιέχονται στους καρπούς.
Για τον λόγο αυτό, η θρεπτική κατάσταση των φυτών χρειάζεται επανεκτίμηση άμεσα μετά την ολοκλήρωση της παραγωγής.
Καθώς το φυτό προετοιμάζεται για τον χειμερινό λήθαργο, είναι γνωστό ότι μέρος των θρεπτικών στοιχείων των φύλλων μετακινείται προς τους μόνιμους ιστούς του.
Η φθινοπωρινή “γήρανση” των φύλλων συνοδεύεται από διάσπαση της χλωροφύλλης (γι’ αυτό το πράσινο χρώμα των φύλλων υποχωρεί και εμφανίζεται το κίτρινο) και άλλων συστατικών των κυττάρων. Η επαναχρησιμοποίηση αυτών των θρεπτικών στοιχείων από το ίδιο το φυτό, συμβάλλει για την δημιουργία αποθεμάτων στους βραχίονες, στα κλαδιά και στην ρίζα,για να χρησιμοποιηθούν την επόμενη καλλιεργητική περίοδο ανάπτυξης(εδώ βέβαια βλέπουμε την “Σοφία” τηςΦύσης!!!).
Ο ρόλος των αποθεμάτων την άνοιξη
Κατά την αρχική φάση της έκπτυξης των οφθαλμών την άνοιξη (αρχές Απριλίου), η ακτινιδιά αξιοποιεί σε σημαντικό βαθμό τα θρεπτικά αυτά συστατικά του Φθινοπώρου που έχουν αποθηκευτεί στους ιστούς της.
Η συμβολή τους είναι ιδιαίτερα σημαντική διότι λόγω των χαμηλών θερμοκρασιών του εδάφους (κάτω από 10οC)αρχές Απριλίου, περιορίζεται η δραστηριότητα των ριζών και κατά συνέπεια η πρόσληψη θρεπτικών στοιχείων. Είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι ειδικά όταν το έδαφος είναι βαρύ αργιλώδες (συνήθη κατάσταση για την Ελλάδα), συγκρατεί αρκετή υγρασία, ζεσταίνεται την Άνοιξη πιο δύσκολα και καθυστερεί η πρόσληψη στοιχείων ακόμη πιο πολύ, με ότι αρνητικό αυτό συνεπάγεται για το φυτό.
Άρα, η πρόσληψη θρεπτικών στοιχείων επηρεάζεται από τις εδαφικές συνθήκες και δεν ξεκινά άμεσα με την έκπτυξη των οφθαλμών. Έτσι τα αποθέματα αυτά υποστηρίζουν τη νέα βλάστηση στο ξεκίνημα, χωρίς όμως να σημαίνει ότι η αρχική θρέψη προέρχεται σε όλες τις περιπτώσεις αποκλειστικά και μόνο από αυτά. Ουσιαστικά ημετασυλλεκτική λίπανση, όταν ανταποκρίνεται σε διαπιστωμένες ανάγκες (Φαινότυπος φυτών, Φυλλοδιαγνωστική κ.α.) , μπορεί να ενισχύσει (να συμπληρώσει) το έργο της φύσης και είναι μια τεχνική διαδικασία, που βοηθάει στην αναπλήρωση των αποθεμάτων (θρεπτικών στοιχείων) που κάνει το φυτό έτσι και αλλιώς από μόνο του…
Οι τρόποι εφαρμογής
Ο κ. Έξαρχος αναφέρει δύο βασικούς τρόπους εφαρμογής της μετασυλλεκτικής λίπανσης:
- Ριζοπότισμα με υδατοδιαλυτό, ισορροπημένο (κρυσταλλικό) λίπασμα, σε συνδυασμό με ένα σκεύασμα που περιέχει μείγμα χηλικών ιχνοστοιχείων.
- Διαφυλλική εφαρμογή ενός μείγματος ιχνοστοιχείων, με συνδυασμό αμινοξέα και ουρία (χαμηλής περιεκτικότητας σε Διουρία), στην κατάλληλη δοσολογία. Ως γνωστόν, η ουρία (χαμηλής Διουρίας) μπορεί να διευκολύνει τη διείσδυση των άλλων θρεπτικών στοιχείων στα φύλλα.
Τα κριτήρια επιλογής των λιπασμάτων
Οι τύποι και οι ποσότητες των λιπασμάτων πρέπει να προσαρμόζονται σε κάθε κτήμα. Για τον σχεδιασμό της εφαρμογής λαμβάνονται υπόψη:
- Τα αποτελέσματα της Εδαφολογικής Ανάλυσης.
- Τα αποτελέσματα της Φυλλοδιαγνωστικής Ανάλυσης.
- Τα αποτελέσματα της Ανάλυσης Νερού.
- Τα λιπάσματα και οι ποσότητες που εφαρμόστηκαν κατά την τρέχουσα καλλιεργητική περίοδο.
- Η συνολική εικόνα του κτήματος (ο βαθμός καταπόνησης των φυτών) ή αλλιώς, ο Φαινότυπος των φυτών.
- Η απόδοση σε καρπούς του κτήματος, κατά την τρέχουσα χρονιά.
