Κατά τον κ. Έξαρχο, η συμβουλευτική γεωργία μπορεί να αποτελέσει θεμέλιο λίθο για εκσυγχρονισμό του ελληνικού πρωτογενή τομέα. Όπως εξηγεί, γεωπόνοι οι οποίοι θα έχουν εξειδίκευση κατόπιν εκπαίδευσης σε συγκεκριμένες βασικές καλλιέργειες της χώρας μας, όπως για παράδειγμα στην ελιά, στα εσπεριδοειδή ή στα ακτινίδια κλπ. και θα παρέχουν σε ετήσια βάση συμβουλές στους αγρότες.
Οι γεωπόνοι αυτοί θα επισκέπτονται τα αγροκτήματα θα καθοδηγούν τους παραγωγούς. Ο σκοπός της συμβουλευτικής θα είναι αύξηση της παραγωγικότητας, αύξηση της ανταγωνιστικότητας μέσω ποιοτικών προϊόντων ενώ συνάμα θα επιδιώκεται το μικρότερο δυνατό κόστος με το καλύτερο οικολογικό αποτύπωμα (μειωμένη ρύπανση του περιβάλλοντος) και αειφορική διαχείριση η οποία θα διατηρήσει την γονιμότητα των εδαφών.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση προέβλεψε γι’ αυτό με τη νέα ΚΑΠ χρηματοδοτώντας σε όλα τα κράτη μέλη τον θεσμό των Γεωργικών Συμβούλων. Το μέτρο αυτό εφαρμόστηκε με απόλυτη επιτυχία σε ορισμένα κράτη όπως για παράδειγμα στην Ιρλανδία, και στην Σλοβενία, αλλά όχι ακόμη στην Ελλάδα.
Σε αντίθεση με ότι γίνεται στην Ελλάδα στις κύριες χώρες παραγωγής ακτινίδιων για παράδειγμα, όπως είναι η Ιταλία και η Ν. Ζηλανδία η παραγωγή γίνεται αποκλειστικά με και μόνο με συμβουλές από εξειδικευμένους γεωπόνους, όπως αναφέρει ο κ. Έξαρχος. Παράλληλα, συμπληρώνει ότι «καθημερινά βλέπω Έλληνες ακτινιδιοπαραγωγούς να κάνουνε λάθος διαχείριση ή να χρησιμοποιούνε λάθος προϊόντα».
Στην περίπτωση αυτή μπορούν να παρατηρηθούν τα εξής μειονεκτήματα:
1) Σπατάλη χρημάτων και αύξηση τους κόστους παραγωγής διότι χρησιμοποιούνται προϊόντα που δεν χρειαζόταν ή και που δεν έχουνε καμία αποτελεσματικότητα.
2) Σε μερικές περιπτώσεις τα προϊόντα αυτά κάνουνε ζημιά όπως για παράδειγμα αύξηση της αλατότητας του εδάφους, ή ελλείψεις θρεπτικών στοιχείων που δημιουργούνται από ανταγωνισμό κλπ. Έτσι μειώνονται τα «παραγωγικά» και «βιολογικά» χρόνια του φυτού. Σημειωτέον δε, ότι τα τελευταία χρόνια βλέπουμε πανελλαδικά πολλά κτήματα συν τον χρόνο να χάνουνε την αποδοτικότητά τους και να καταρρέουν χωρίς να συνέρχονται ποτέ.
3) Καταστροφή της «δομής» του εδάφους που είναι ότι χειρότερο για την στράγγιση του κτήματος και κατά συνέπεια της υγείας του φυτού της ακτινιδιάς. Αυτό δημιουργείται συνήθως από τις συχνές διελεύσεις με τα γεωργικά μηχανήματα (ειδικά στα αργιλώδη εδάφη) με σκοπό να εφαρμόσουμε ένα σωρό σκευάσματα που σε ορισμένες περιπτώσεις δεν χρειάζονται.
